خاطره

آدمها میآیند، آدمها میروند. تنها خاطرات است که میماند. بدا به حال او که همچون عبرتی در خاطرم حک شد و هر بار که این بیت را زمزمه میکنم، او را بخاطر میآورم. خودپرست بود و دروغگو رفیقِ نارفیق...

با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی

تا بی خبر بمیرد در درد خود پرستی...